De precieze betekenis van de term 乳鼎壶 is enigszins ambigu; letterlijk genomen combineert het 乳 (ru, “tepel” of kleine afgeronde knop), 鼎 (ding, de oude bronzen driepootkookpot) en 壶 (hu, “theepot”), wat suggereert dat het een theepotmodel is geïnspireerd op een ding met kleine knobbeltjes of tepelachtige details. Omdat deze naam geen universeel gestandaardiseerd museumlabel is, variëren specifieke historische toeschrijvingen.
In brede zin behoren theepotten die de ding-vorm echoën tot een lange Chinese traditie van keramische en steengoedvaten die verwijzen naar archaïsche bronzen. Vanaf de Ming- en Qing-dynastieën maakten pottenbakkers—vooral in Yixing—theepotten die rituele bronzen oproepen vanwege hun waardigheid en antiquarische aantrekkingskracht. Dergelijke stukken zijn vaak klein, sober gedecoreerd en gewaardeerd door verzamelaars vanwege hun klassieke silhouet.
Vormnotitie: een theepot in “乳鼎” stijl wordt doorgaans gezien als een compact, ketelachtig lichaam, soms verhoogd op een korte voet of drie kleine steunen, met een laag deksel waarvan de knop of het lichaam afgeronde knopversieringen kan hebben. Tuit en handvat zijn kort en in balans gehouden om het gedrongen, monumentale gevoel te behouden. Materialen omvatten vaak paarse klei (zisha) of porselein; het algehele effect is een ingetogen, archaïserende theepot die nadruk legt op vorm en textuur.
Met houtvuur gemaakte handgemaakte Yixing-theepot van Duanni-klei afkomstig uit de oorspronkelijke Huanglongshan-mijn. Xu Shun Wei.
