De exacte term "荷花乳鼎壶" is geen algemeen gestandaardiseerde catalogusnaam in de gepubliceerde literatuur, waardoor de precieze historische herkomst enigszins onduidelijk is. Letterlijk combineert het "lotus" (荷花) met "乳鼎" — een samenstelling die verwijst naar een ding-achtig vat met afgeronde, tepel- of lobvormige kenmerken — toegepast op een theepot (壶). Gezien dit is de veiligste interpretatie een theepot die lotusdecoratie combineert met een lichaam dat lijkt op een kleine ding of een gelobd (“乳”) vat.
Historisch gezien put het ontwerp van Chinese theepotten al lang uit oudere vattype en natuurlijke motieven. Oude bronzen ding-driepoten en latere keramische herinterpretaties boden formele sjablonen die pottenbakkers vanaf de Ming- en vooral Qing-dynastie aanpasten voor gebruik als theepotten. Lotusbeelden zijn alomtegenwoordig in de Chinese decoratieve kunsten, symboliseren zuiverheid en boeddhistische connotaties, en werden vaak gebruikt op zowel porselein als Yixing-kleiwerk. Ambachtslieden in Yixing en andere keramiekovens bedachten vele hybride vormen die verwijzen naar archaïsche bronzen en bloemmotieven.
Vormnotitie: verwacht een gedrongen, licht gedrongen lichaam met afgeronde lobben of lage voetjes (die een ding echoën), lotusbladmodellering of -gravure op het oppervlak, een lage deksel die vaak is afgewerkt met een knop- of bloembladknop, en een korte, evenwichtige tuit en handvat geschikt voor gongfu-theeservice. Materialen omvatten gewoonlijk Yixing-klei of porselein, afhankelijk van de productie.
Met hout gestookte handgemaakte Yixing-theepot gemaakt van Duanni-klei afkomstig uit de oorspronkelijke Huanglongshan-mijn. Xu Shun Wei.
